“Elke zorgvraag verdient het ernstig genomen te worden.”

We zetten graag de mensen achter de werkgroepen in de kijker. Wie zijn ze en waar komt hun passie voor verpleegkunde vandaan? Stefan Knaepen (50 jaar) is coördinator van het Trauma & Life Support Center PXL Healthcare, zelfstandig verpleegkundige in de prehospitale zorg en op spoed, en lid van de werkgroep Kritieke Diensten.

Waarom ben je verpleegkundige geworden?

Ik wou van bij het begin met techniciteit bezig zijn. Spoed en intensieve zorgen trokken me meteen aan. Via het operatiekwartier en intensieve zorgen kwam ik uiteindelijk op spoed terecht, waar ik jarenlang met hart en ziel werkte. Ik specialiseerde me verder, onder meer binnen de Europese Reanimatie Raad, en werd later hoofdverpleegkundige. Tien jaar geleden kreeg ik de kans om bij de PXL een simulatie- en expertisecentrum uit te bouwen. Dat was een unieke kans.

Wat boeit je in je job?

De combinatie van werkveld, innovatie en onderwijs. We trainen professionals uit spoed, intensieve zorg, OK en MUG, maar ook studenten verpleegkunde, vroedkunde en ergotherapie. Ik ben zelf nog actief op ambulance- en spoeddiensten. Zo hou ik de vinger aan de pols. Via goede contacten met de industrie blijven we mee met innovaties. Dat drieluik vormt ons fundament Hoe beter wij de nieuwe generatie opleiden, hoe beter ik later zelf verzorgd word.”

Wat is een belangrijke eigenschap van een verpleegkundige?

Dat je elke zorgvraag ernstig neemt. Achter een kleine vraag kan een groot verhaal schuilgaan. Je weet nooit wat eraan voorafging. Natuurlijk maken tijdsdruk en personeelstekort het moeilijk. Dat is menselijk. Maar zorg met empathie blijven bieden, dat blijft de kern.

Wat zijn de mooie momenten op de werkvloer?

Het acute karakter geeft mij veel voldoening. Iemand in ademnood helpen en snel verbetering zien: dat is bijzonder. Op de hogeschool schuilt de schoonheid in mensen opleiden die sceptisch toekomen en op het einde zeggen dat ze iets meenemen of anders kijken naar hun praktijk. Dat is een kleine overwinning. Voor ons opleidingscentrum, maar vooral voor de patiënten. Scholing houdt je geest scherp.

Zijn er ook minder fijne momenten?

Het spanningsveld tussen financiën en kwaliteit knaagt aan mij. Er is veel nood aan opleiding, maar de middelen zijn beperkt. Je wil mensen grondig scholen, maar soms moet je keuzes maken. E-learning of zelfstudie zijn een stukje van de oplossing, maar samen leren en ervaringen delen blijft waardevol. Leren van elkaar via menselijke contact mag je niet onderschatten.

Wat zijn de uitdagingen voor vandaag en morgen voor verpleegkundigen?

De nood aan goed opgeleide verpleegkundigen blijft groot, maar die verantwoordelijkheid moeten we echt nemen. Daarnaast is vooruitkijken en anticiperen op nieuwe ontwikkelingen cruciaal. Denk aan technologische innovaties, maar ook aan thema’s als oorlogsgeneeskunde. We mogen niet achter de feiten aanlopen.

Wat doe je in je vrije tijd?

Mijn gezin met drie kinderen neemt een grote plaats in. Ik laad op met muziek en wandelingen in de Kempense natuur. Dat brengt rust. De Griekse cultuur spreekt me ook erg aan: gastvrijheid, samen genieten, eenvoud. En ja, de zorg blijft me boeien. Ik volg nog steeds nieuwe reanimatierichtlijnen en studies op. Vernieuwing stopt niet aan de voordeur.