Wie zit er eigenlijk in onze wachtkamer?

Een patiënt komt langs met een concrete vraag: voorschrift, bloedafname, klacht of controle. Vaak start zorg bij wat zich op dat moment aandient. De agenda’s zitten vol. De zorg wordt complexer, meer vragen komen in de eerste lijn terecht en veel huisartsen gaan met pensioen. Maar net daarom is het belangrijk om ook naar het grotere geheel te kijken.

Wie af en toe uitzoomt, krijgt meer grip op die drukte. Dan verschijnen patronen: patiënten met diabetes, gemiste controles, dossiers met ontbrekende gegevens, mensen onder de radar. Daar begint populatiegerichte zorg.

Daarover spreekt Timia Van Assche, verpleegkundige in huisartsenpraktijk Vossensteert en lid van de werkgroep VIHP van NETWERK VERPLEEGKUNDE. “Door als praktijk een stap achteruit te zetten, kom je dichter bij de patiënt. Je ziet waar zorg beter kan en wie extra aandacht nodig heeft”, aldus Timia. “Populatiegerichte zorg klinkt groot, maar begint heel concreet: patiënten proactief in beeld brengen, prioriteiten kiezen en met artsen afspraken maken over doelgroepen en protocollen. Zo stijgt de kwaliteit van zorg over de hele praktijk heen en krijgt elke patiënt betere opvolging. Stap voor stap. Groep per groep. Patiënt per patiënt.”