“In overleg wordt alles mogelijk”

We zetten graag de mensen achter de werkgroepen in de kijker. Wie zijn ze en waar komt hun passie voor verpleegkunde vandaan? Virginie Huys (51 jaar) is coördinator transmurale samenwerking in az groeninge en lid van de werkgroep ICT4care.

Waarom ben je verpleegkundige geworden?

Verpleegkunde stond niet meteen bovenaan mijn beroepenlijstje. Ik had veel interesse in biologie, wetenschappelijk tekenen en architectuur. Toch bleef de zorg me fascineren. Toen mijn nicht aan de opleiding verpleegkunde begon, besloot ik dezelfde richting uit te gaan. Uiteindelijk koos ik ervoor verder te studeren en behaalde ik een diploma Medische Sociale Wetenschappen. Tijdens mijn opleiding werkte ik kort als verpleegkundige, maar al snel rolde ik in beleidsfuncties, onder andere in de thuiszorg en een woonzorgcentrum. De constante in mijn loopbaan? Beleid vertalen naar de werkvloer en signalen uit de praktijk terugkoppelen naar het beleid.

Wat boeit je in je job?

De job als coördinator transmurale samenwerking sluit perfect aan bij alles wat ik eerder opbouwde. Ook nu werk ik op het kruispunt van ziekenhuiszorg, thuiszorg, woonzorgcentra, gezinszorg en sociale diensten. Die samenwerking over de muren van organisaties heen vind ik enorm boeiend. Toen ik hier startte, leefde het idee dat bepaalde samenwerkingen buiten het ziekenhuis moeilijk zouden zijn. Mijn ervaring in de eerste lijn vertelde iets anders. Als je met elkaar in gesprek gaat, elkaars expertise erkent en goed afstemt, is veel meer mogelijk dan je denkt.

Wat is een belangrijke eigenschap van een verpleegkundige?

Openstaan voor vernieuwing, zonder je kritische blik te verliezen. Verpleegkundigen werken vaak volgens vaste routines, maar de zorg evolueert voortdurend. Daarom is het belangrijk om nieuwe ideeën en technologieën een kans te geven. Tegelijk mag je niet alles zomaar aannemen. Je moet kritisch evalueren wat werkt, signaleren waar verbetering nodig is en samen bijsturen.

Wat zijn de mooie momenten op de werkvloer?

De mooiste momenten zijn voor mij wanneer nieuwe werkwijzen echt ingeburgerd raken. Wanneer een verandering eerst moeilijk lijkt, maar uiteindelijk zoveel meerwaarde biedt dat niemand nog terug wil naar de oude situatie. Dan zie je dat patiënten beter ondersteund worden en dat zorgverleners efficiënter en met meer voldoening werken. Ik vind het belangrijk dat verpleegkundigen trots zijn op wat ze doen en begrijpen waarom bepaalde processen bestaan. Die fierheid mag je ook uitstralen.

Zijn er ook minder fijne momenten?

Verandering realiseren blijft soms uitdagend. Als een team een nieuw initiatief niet draagt, wordt het bijzonder moeilijk om het succesvol te implementeren. Zeker wanneer zelfs de eerste enthousiastelingen afhaken, weet je dat er een probleem is. Dan vraagt het veel tijd en energie om mensen mee te krijgen. Hoewel verandering soms weerstand oproept, is ze vaak noodzakelijk om zorg en samenwerking te verbeteren. Door te blijven investeren in dialoog, vertrouwen en draagvlak worden waardevolle verbeteringen stap voor stap toch werkelijkheid.

Wat zijn de uitdagingen voor vandaag en morgen voor verpleegkundigen?

De ziekenhuiszorg verschuift meer naar de thuissituatie. Daardoor is het nog belangrijker om expertise te bundelen over de grenzen van organisaties heen. Daarnaast zie ik een grote uitdaging in het verbeteren van communicatie en informatie-uitwisseling. Technologie kan daarbij ondersteunen, maar het gaat vooral om slimme processen die informatie veilig, toegankelijk en op het juiste moment beschikbaar maken voor zowel zorgverleners als zorgvragers. Telemonitoring en digitale gegevensuitwisseling bieden daarvoor veel mogelijkheden.

Wat doe je in je vrije tijd?

Ik zing in het koor Cantate Domino in Deinze en heb een grote passie voor zeilen. Bijna elk weekend ben ik te vinden op het Gavermeer of op zee. Ook daar combineer ik mijn hobby graag met engagement. Via de vzw Stuurvrouw help ik zeiltochten organiseren voor het goede doel. Daarnaast geniet ik van reizen en tijd doorbrengen met mijn gezin.