Zes ‘bijou’s’ zonder uniform

09-11-2026

Bij de Branding in Kortrijk hangt het verpleeguniform aan de kapstok. De verpleegkundigen komen er in hun gewone kledij werken, tussen de kinesitherapeuten, ergotherapeuten en opvoeders. Eén team, met hetzelfde doel: mensen met een meervoudige handicap ondersteunen in hun dagelijkse leven.

De Branding ondersteunt mensen met een meervoudige handicap in hun wonen, werken en vrije tijd. Zes verpleegkundigen zijn actief in de hele organisatie regio Zuid-West-Vlaanderen. Hun zorg krijgt een plaats binnen het individuele ondersteuningsplan van iedere cliënt. “Medicatie, wondzorg en de opvolging van multipathologie horen bij ons dagelijkse werk”, vertelt paramedisch coördinator Koen Aelvoet. “We zetten onze verpleegkundige expertise in voor de zelfredzaamheid en levenskwaliteit van onze cliënten.”

Hun werk laat zich moeilijk in één functiebeschrijving vatten. De verpleegkundigen begeleiden een erg diverse groep cliënten met complexe zorgvragen en meerdere aandoeningen. “De expertise gaat veel breder dan klinische kennis”, aldus Koen. “Ze brengen een stevige verpleegtechnische bagage mee, kennen de doelgroep door en door en weten het volledige netwerk rond een cliënt te engageren. Intussen groeit hun rol als opleider, onder meer rond de bekwame helper.”

Capaciteiten van hoofdverpleegkundigen

Koen noemt zijn verpleegkundigen volmondig zijn ‘bijou’s’. “Ze zijn heel gedreven, verantwoordelijk en communicatief. Ze stellen zich kritisch, maar constructief op. Het is een zelfsturend team. Eigenlijk ben ik hier overbodig”, lacht hij. “In een andere setting zie ik in elk van hen een sterke hoofdverpleegkundige. Al houd ik ze natuurlijk het liefst hier in huis.”

Die wens lijkt wederzijds. In de drieënhalf jaar dat Koen bij de Branding werkt, bleef het team vrijwel volledig samen. Ook buiten het team is de belangstelling groot: toen er versterking nodig was wegens de langdurige ziekte van een collega, meldden zich meteen acht kandidaten. “Iedereen werkt hier met zijn volle hart. We waarderen elkaar, hebben oprecht interesse in onze collega’s en vangen elkaar op tijdens lastige dagen. De uitval van die collega, bijvoorbeeld, valt dan echt zwaar. We missen haar sterk. Ook het overlijden van een cliënt komt hard binnen. Onze bewoners voelen als familie en op zulke momenten zijn wij dat voor elkaar.”