“Hoe wil jij zelf verzorgd worden?”

We zetten graag de mensen achter de werkgroepen in de kijker. Wie zijn ze en waar komt hun passie voor verpleegkunde vandaan? Linda Van Himme (64 jaar) werkt al 43 jaar bij het Wit-Gele Kruis, waarvan de laatste jaren als diabeteseducator. Daarnaast is ze actief binnen de werkgroep Diabeteseducatoren van NETWERK VERPLEEGKUNDE. Met een groot hart voor mensen, een luisterend oor en een niet-aflatende leergierigheid bouwde ze een carrière uit waarin één principe centraal staat: geef veel, dan krijg je ook veel terug.

Waarom ben je verpleegkundige geworden?

Sociaal engagement is me met de paplepel ingegeven. Mijn ouders stonden altijd klaar voor anderen. Aanvankelijk twijfelde ik nog tussen verschillende studierichtingen, maar uiteindelijk koos ik voor verpleegkunde. Toen ik in 1983 afstudeerde, was de situatie helemaal anders dan nu. Er waren nauwelijks vacatures. Na veel sollicitaties kreeg ik de kans om zes maanden op proef te starten bij het Wit-Gele Kruis. Die zes maanden zijn uiteindelijk 43 jaar geworden.

Wat boeit je in je job?

Vooral de mensen. Elke patiënt heeft een eigen verhaal, eigen gewoontes en eigen uitdagingen. Dat maakt het werk elke dag anders. In de thuisverpleging kom je in de persoonlijke leefomgeving van mensen. Je ziet het totaalplaatje en leert hen echt kennen. Daarnaast ben ik heel leergierig. Ik volgde voortdurend opleidingen en zocht nieuwe uitdagingen. Zo ben ik diabeteseducator geworden. Stilstaan was niets voor mij.

Wat is een belangrijke eigenschap van een verpleegkundige?

Luisteren. Dat blijft voor mij het allerbelangrijkste. Mensen willen gehoord worden. Daarnaast zijn geduld, empathie en interesse essentieel. Je moet oprecht geïnteresseerd zijn in de mens achter de patiënt. Ik zeg ook vaak tegen studenten: probeer jezelf af te vragen hoe jij verzorgd zou willen worden. Of hoe je zou willen dat iemand voor een familielid zorgt. Als je vanuit die gedachte werkt, kan je volgens mij mensen echt helpen.

Wat zijn mooie momenten op de werkvloer?

Die zijn talrijk. Eigenlijk krijg ik elke dag iets terug van de mensen voor wie ik zorg. Figuurlijk dan, hé. Een bedanking of het vertrouwen dat iemand in je stelt, doet heel veel deugd. Ook de begeleiding van mensen in hun laatste levensfase blijft me bij. Dat klinkt misschien vreemd, maar als je samen met de familie warme en waardige zorg kan bieden, zijn dat vaak heel mooie momenten. Dan voel je hoeveel je voor iemand kan betekenen.

Zijn er ook minder fijne momenten?

Het moeilijkste vind ik wanneer jonge mensen ernstig ziek worden of overlijden. Dat blijft aangrijpend, ook na al die jaren. Daarnaast merk ik dat administratie en registratie steeds meer tijd vragen. Natuurlijk zijn die belangrijk, maar soms lijkt het alsof de computer meer aandacht krijgt dan de mens. Het blijft belangrijk om de patiënt centraal te houden.

Wat zijn de uitdagingen voor vandaag en morgen voor verpleegkundigen?

De zorg wordt steeds complexer. Daarom moeten verpleegkundigen alert blijven, blijven leren en zichzelf blijven ontwikkelen. Daarnaast geloof ik sterk in samenwerking. De zorg stopt niet aan de deur van een ziekenhuis of thuiszorgorganisatie. We moeten verderbouwen aan een goede samenwerking tussen alle zorgverleners, zowel in de eerste als in de tweede lijn. Ook communicatie wordt steeds belangrijker. Onze samenleving wordt diverser en dat vraagt soms een andere aanpak. Respect tonen, luisteren en proberen begrijpen hoe iemand leeft, helpt om vertrouwen op te bouwen. Dat blijft de basis van goede zorg.

Wat doe je in je vrije tijd?

Mijn familie staat op de eerste plaats. Ik geniet van tijd met mijn kinderen en kleinkind, van samenkomen met familie en van een gezellig etentje. Daarnaast lees ik graag, werk ik in de tuin en trek ik er graag op uit tijdens vakanties. Gewone dingen eigenlijk, maar net die momenten geven mij energie.